MOESTUINIEREN IS EEN LEERPROCES

Mijn moestuin is niet meer dezelfde als die van 10-15 jaar geleden.

Als ik terugkijk op een tijd van veel experimenteren, van leren over ecologische principes, over de Transition Town uitgangspunten,  over permacultuur en over slow food dan heeft mijn moestuin en mijn denken over moestuinieren er directe invloed van ondervonden. En uiteraard stond en staat alles in het teken van natuurlijk tuinieren waarbij de hoeveelheid organische meststoffen in evenredigheid afnam met de groei van mijn compostberg.

Ik liet planten in bloei schieten zoals prei, sla en witlof, zowel op de plaats waar ze een jaar eerder nog geoogst werden als wel elders uitgeplant tussen andere gewassen. De tuin groeide uit tot een bloemenoase van Oost-Indische Kers, goudsbloemen, phacelia en borage. Tussen al dat bloemengeweld  stonden en staan ook nog eens om hun schoonheid wedijverende, eetbare planten zoals kardoen, snijbiet, artisjok, lablab- en pronkbonen.

Tuinierde ik 15 jaar geleden alleen om te produceren, ik durf mijn moestuin nu met enige trots een mooie moestuin te noemen.